कृतवेदिन्: आभारका दुइ शब्द
जीवन सरित र तलाउ हुने बीचको एक असमन्जस छनौटझैँ लाग्छ-तलाउजस्तै स्वप्यासी, व्यग्र प्रतिक्षित औ स्थीर या सरित भै आँधीमय, उदात्त, सुस्केराजडित औ चरिष्णु? पहाडहरु निर्वासित भै स्याँठका कम्पनहरुको प्रल्लापमा हुँदा आउने दिनहरु कति प्रायोपविष्ट हुँदो हो हगि? स्थीर भैकन पनि चलित, पतीत, स्खलित, औ प्रतीत या आँधीहरुजस्तै भावित? हिउँ फुल्ने आवेगका मासहरुमा बयेलीसंग फक्रिने हेमंती सुरहरुले ल्याउने मादकता पुरानो भट्टीको बेमेल अइलाभन्दा मधुर हुँदो हो? आवेशका तरेलीहरु त्याग्न साँझपख अरुण थापा चोक पुग्नै लाग्दा आउने झमेल उकालो द्विचक्रे बाहन बेस्सरी चलाउँदै र अझ ‘साँझको जूनसगै आउँछौ तिमी भनेर...’ स्तब्ध भावार्थको सानो बोझ बिसाउने चौतारीभरि झमेल बेमेल हुनु रजको एक आयाम थियो , छ, र हुनेछ! साँघुरा गल्लीहरुमा निस्किने अव्यन्जन छाया औ बोलचित्र अनस्वरस्मृत हुनुको आभा द्युतित हुनुको पाखण्ड अझ सघन औ तृप्त हुनुको तन्त्र बाँकी छ, यानि सरित र सरितझैँ झ्यालिंचा असवा: देश डुलेर मैमत्त हुनुको क्षीण शृंखला औ शीषणआकृत काय छउन्जेल त्रस्त हुनुको के अर्थ? कति मान्छेहरुसंगका सान्निध्यहरु अन्तिम पनि त हुन्छन-अनायासै ! ज...
