उस वक्त, उस घडी, उस प्रहरको सलाम ...
हिन्दी सिनेमा ‘एक दुजे के लिए’ र ‘हिना’ का दुइ मायावी गीतहरु गत सप्ताहन्तदेखिन मैले तारन्तार सुनेको आभाष भयो, प्रसंग? प्रसंग कुनै थिएन , ब्याकग्राउण्डको अटोप्ले नै प्रसंग हो र यो ब्लगचाहिं तिनै परिकल्पनाहरुको अजादी! उठान जहाँबाट गरे पनि यो क्वाँटीको झोलझैं हुनाले पाठकहरुलाई दिक्क लाग्दो , गीत सुन्दाचाहिं रफ्फु हानेका पहाडको खोस्रो उदासी ट्वाल्ल आउँदो हो , उदासी नै सही मैले दुइ कालजयी गीतलाइ कृतज्ञता जनाउने सोच राखें , बेप्रसंग, विल्कुल अजाद सोचमा! तू है दिल के करीब दूर आंखों से हम तन्हाइयों में बाते करे तेरी यादों से ... पहाडका कैयन ग्राह्य चिन्तनहरु हुँदा भेटिने कतिबिघ्न यादहरुमा पनि मान्छेहरु भेटिन्छन, भेटाउने पहाडहरु किन धन्य छैनन् हँ? म किन यतिबिघ्न कृतघ्न भै बाँचे होला हगि? समय, पल , हावा , पर्वत, फूल, आवेग , भमरा, वेग , आँधी (बारा-पर्साको आँधी नै किन नहोस!? जसले भेट गराएन कोही), बयेली, तलैया, सम्मोहन, झिल, सरिता, के नहोला आखिर कसैलाई भेट्दा औ कसैसग हुँदा नहुँदा अनुपस्थित? के धन्य बन्नु पर्दैन? कोइ मुस्किल ना आए तेरी राहो में पहुँचे साथ खैरियत अपने मन्जिलकी ...