रातकी रानी, एक बेनामी खत

-

 सांझ ढलिसकेको थियो, मोटो स्कुटरको मधुरो प्रकाशले एउटा खाम संकेत गर्यो, रोकें र खोलें, भित्र सानो कागजको टुक्रा थियो, र टुक्राको व्यहोरा यस्तो थियो,



"बांकी फूलहरु उज्यालोमा फुलेर रात ढल्दा नदेखिने जस्तो नभै तिमी रातकी रानीजस्तै बन्नू, सन्ध्याको मौनतामा मान्छेहरु भौतारिदै सुवास खोजून फूलभन्दा, तिमी त्यस्तै बनिदिनू! बिहान सबेरै मान्छेहरुलाइ फूल टिपेर चढाउन आंट नआउंदो हो, तिमी शुक्र नअस्ताउदै झरिदिनू औ मन्दिरमा सजिदिनू।"

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Home

-
Image
As I peddled through the bumpy, gravelly road disfigured by potholes, towards the northern fringes of the plains, my bike stumbled upon an enigma. As the sun went down and the wind gushed through, a fragrance from the lush paddy fields wafted in the air.  My bike, which was perfect for my height and weighed only one-tenth of my weight, was branded ‘Chaudhary’s’ on its back. There’s more imagination to cycling than one imagines, there’s more freedom to it than just the air that one feels against their face. The thriftiness of the two-wheeler comes with its own cheap thrills.  ** I would often stop for a couple of Bhakka , steamed snack prepared with fresh rice flour—a typical eastern Nepal delicacy, at one local shop. I would then walk towards the bridge, take a seat in the open green grass and then return with the golden dusk facing against me. It was a routine that kept me connected to my roots. But there was something atypical about this particular day. I had to wait longer ...
Read more

कृतवेदिन्: आभारका दुइ शब्द

-
Image
जीवन सरित र तलाउ हुने बीचको एक असमन्जस छनौटझैँ लाग्छ-तलाउजस्तै स्वप्यासी, व्यग्र प्रतिक्षित औ स्थीर या सरित भै आँधीमय, उदात्त, सुस्केराजडित औ चरिष्णु? पहाडहरु निर्वासित भै स्याँठका कम्पनहरुको प्रल्लापमा हुँदा आउने दिनहरु कति प्रायोपविष्ट हुँदो हो हगि? स्थीर भैकन पनि चलित, पतीत, स्खलित, औ प्रतीत या आँधीहरुजस्तै भावित? हिउँ फुल्ने आवेगका मासहरुमा बयेलीसंग फक्रिने हेमंती सुरहरुले ल्याउने मादकता पुरानो भट्टीको बेमेल अइलाभन्दा मधुर हुँदो हो? आवेशका तरेलीहरु त्याग्न साँझपख अरुण थापा चोक पुग्नै लाग्दा आउने झमेल उकालो द्विचक्रे बाहन बेस्सरी चलाउँदै र अझ ‘साँझको जूनसगै आउँछौ तिमी भनेर...’ स्तब्ध भावार्थको सानो बोझ बिसाउने चौतारीभरि झमेल बेमेल हुनु रजको एक आयाम थियो , छ, र हुनेछ! साँघुरा गल्लीहरुमा निस्किने अव्यन्जन छाया औ बोलचित्र अनस्वरस्मृत हुनुको आभा द्युतित हुनुको पाखण्ड अझ सघन औ तृप्त हुनुको तन्त्र बाँकी छ, यानि सरित र सरितझैँ झ्यालिंचा असवा: देश डुलेर मैमत्त हुनुको क्षीण शृंखला औ शीषणआकृत काय छउन्जेल त्रस्त हुनुको के अर्थ? कति मान्छेहरुसंगका सान्निध्यहरु अन्तिम पनि त हुन्छन-अनायासै ! ज...
Read more

लाउरा

-
Image
मुक्त आकाशमा कावा खान चाहन्छौ? अचानक यो सबै भैरहेछ, झ्यालको पर्दाबाहिर हेर्छु, शशी हासिरहेकी छन्, यो गगनको प्रीत कतै अलेख्य औ अलौकिक दुवै लाग्ने माधुर्यको उपवासित कौमार्यका धूनहरु आलापमा बगेजस्तो सिरेटो श्रवण हुन्छ अचानक म मा! ती अव्यक्त प्रीतकणिकाहरुले शीत बनेर बगेको धेरै भो, कतै वाष्पित, कतै उष्णताको उपवास! रंगीन त्यो भंगीमा भरि मलाइ मुक्त आकाश मन परेन! उत्सर्जनको आवेगमा तृष्णाका भेलहरुले जीवनको रंग खोजे, मलाइ युगीन लाग्ने परिकथाहरु कतै लेखेनन्, तिनका निवहरुले स्वेत लेखे, मलाइ वैजनी मन पर्यो, वासन्ती काठमान्डूजस्तै! छालहरू गन्दै फाटकमा तिनीहरुले मलाइ बस्न दिएनन, न त जीवनको परिभाषा खोज्न गेरुधारण गर्न दिए, दिए त दिए बस फिका लाग्ने मधुरा र चस्माको घेरो उचालेर हेर्नुपर्ने मिहिन तर कथित जीवनका पानाहरु, परैबाट हेर्दा सादा कागज त नियाल्दा जीवनका सिद्दान्तहरु! म जीवनको लालमोहर होइन, उदात्त बनेर राग अलाप्ने, जीवन बाचेको मान्छे मैमत्त भएर! तिनीहरु मलाइ स्वतन्त्र देख्छन, तिनीहरु मलाइ स्वतन्त्र देख्दैनन? सपनाका धारावाहिक बाहेक म मुक्त तर शुष्क आकाश चाहन्छु लाउरा! तिमीले देख्ने उत्तरी रंगीन रंगह...
Read more